COVID-19

Al maanden worden we overspoeld met berichten over Corona. De Belgische bevolking haalt opgelucht adem nu op 4 mei enkele maatregelen werden versoepeld en we onder de pscychologische grens van 100 doden per dag duiken. De vooruitzichten voor 11 mei (shop till you drop!) en 15 mei (eerste kinderen die terug naar school mogen) zijn hoopvol. Wie had gedacht dat een eenvoudig bezoek aan het containerpark of een happy meal met de kinderen ophalen aan de McDrive bij McDonalds ons nog zo kon beroeren. 

Vluchten naar exotische  bestemmingen voor 20 euro, dagelijks honderden kilometers files, de zucht naar materiële bezittingen, de grote ratrace, de wereld als één grote stad, t-shirts voor 2 euro, Chinese hebbedingetjes verscheept via Wish voor enkele euro’s, … noem maar op. 

Allemaal zaken waar we voorheen zelden of nooit bij stil stonden, maar die nu toch in een ander daglicht worden geplaatst. 

Blijkbaar hadden we eerst een crisis nodig om te beseffen hoe verwend we hier in het westen wel niet zijn geraakt en hoe we allemaal apart op zoek zijn naar ons grote, individuele geluk. Hadden we eerst deze pandemie nodig om elkaar spontaan te begroeten tijdens een ontspannen avondwandeling, zonder dat daarbij de deadlines van onze projecten op het werk door ons hoofd razen en we met halve aandacht luisteren naar onze partner of onze kinderen die hun oog op één of ander detail laten vallen, wat ons zelf nooit was opgevallen. 

Deze situatie wordt wel eens vergeleken met oorlogsperioden uit het verleden en dan komen we al vlug uit bij de ietwat moeilijke term “existentieel trauma”. Het existentieel trauma gaat over ervaringen die de mens beroven van zijn eigenheid. De mens wordt tot een object gemaakt, geprogrammeerd in functie van doelen die buiten de persoon liggen. Hij wordt een gebruiksvoorwerp of een onderhandelingsobject. Het normale menselijke arsenaal van verdedigingsmechanismen past niet in die situaties. Het enige nog haalbare is proberen te overleven. Om te overleven is het vaak nodig om de eigenheid te ‘bevriezen’ of te doen alsof die ‘dood’ is. De minder kwetsbare en afgesplitste stukken nemen het dan over: zij staan in de voorlinie om het vuurpeloton te trotseren. 

Wat is nu interessant om te bekijken in deze periode? Kijk eens in welke zaken jijzelf wordt getriggerd. Is het eenzaamheid, verveling, de mogelijke confrontatie met de dood of andere angsten? Welke fundamentele thema’s komen in deze tijden naar boven in jou bewustzijn, wat houdt jou bezig? Welke patronen zou je graag doorbreken? 

Brainspotting is de uitgelezen techniek om deze thema’s aan te pakken op een dieper niveau dan ons cognitieve brein. Met brainspotting krijgen we toegang tot ons emotionele brein, de plek in onze hersenen waar deze zwaar beladen thema’s, angsten of jonge trauma’s liggen opgeslagen. 

Raak je er zelf moeilijk uit of wil je bepaalde zaken fundamenteel aanpakken om zo meer te leven in overeenstemming met wie je werkelijk bent, neem dan zeker contact op en dan bekijken we samen hoe we deze crisis kunnen ombuigen tot een opportuniteit voor jou persoonlijke groei. Want na oorlog komt vrede, na regen komt zonneschijn en de wereld zal lichter wegen, wanneer het Covid-19 virus naar de achtergrond zal verdwijnen. 

Of om het met de woorden van Sri Ramana Maharshi (een verlichte geest uit Indië) te zeggen: 

“Whatever is destined not to happen will not happen, try as you may. Whatever is destined to happen will happen, do what you may to prevent it. This is certain. The best course, therefore, is to remain silent.” 

Take care! 

Mei 2020 

Dennis Geelen

Nieuwsbrief